دعا یا زیارت ۱۳۶ نماز حضرت فاطمه (علیها السلام)

سُبحٰانَ ذِى الْعِزِّ الشّٰامِخِ الْمُنیفِ، سُبْحٰانَ ذِى الْجَلاٰلِ الْبٰاذِخِ الْعَظیمِ،

منزه است (خداى) صاحب عزت بسیار بلند و مرتفع منزه است (خداى) صاحب جلال والاى بزرگ،

اِلٰهى وَسَیِّدى، مَنْ تَهَیَّأَ أوْ تَعَبَّأَ اَوْ اَعَدَّ اَوِ اسْتَعَدَّ لِوِفٰادَةِ مَخْلُوقٍ رَجٰآءَ رِفْدِهِ، وَفَوٰائِدِهِ وَنٰائِلِهِ، وَفَوٰاضِلِهِ وَجَوٰآئِزِهِ،

اى معبود و اى آقاى من هرکس آماده و مجهز و مهیا و مستعد براى ورود بر مخلوقى شده به امید دهش و فوائد و بخشش و عطایا و جوایزش

سُبحٰانَ ذِى الْمُلْکِ الْفٰاخِرِ الْقَدیمِ، سُبحٰانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَةَ وَالْجَمٰالَ،

منزه است (خداى) صاحب فرمانروایى فاخر قدیم منزه است کسى که در بردارد خرّمى و زیبایى را

فَاِلَیْکَ یٰا اِلٰهى کٰانَتْ تَهْیِئَتى وَتَعْبِئَتى، وَاِعْدٰادى وَاسْتِعْدٰادى، رَجٰآءَ رِفْدِکَ وَفَوٰآئِدِکَ وَمَعْرُوفِکَ، وَنٰآئِلِکَ وَجَوٰآئِزِکَ،

ولى اى معبود من به سوى توست آمادگى و تجهیز و تهیه و استعداد من به امید فوائد و نیکى و بخشش و عطایا و جوایز تو

سُبحٰانَ مَنْ تَرَدّىٰ بِالنُّورِ وَالْوَقٰارِ، سُبحٰانَ مَنْ یَرىٰ اَثَرَ النَّمْلِ فِى الصَّفٰا،

منزه است آن که به رداى نور و وقار خود را آراسته منزه است آن که جاى پاى مور را در روى سنگ صاف ببیند

فَلاٰ تُخَیِّبْنى مِنْ ذٰلِکَ، یٰا مَنْ لاٰ تَخیبُ عَلَیْهِ مَسْئَلةُ السّٰآئِلِ، وَلاٰ تَنْقُصُهُ عَطِیَّةُ نٰآئِلٍ،

پس از این باره محرومم مکن اى که ناامید نکند سائلى را در سؤال و نکاهد از او عطا و بخشش

سُبحٰانَ مَنْ یَرىٰ وَقْعَ الطَّیْرِ فِى الْهَوٰاءِ، سُبحٰانَ مَنْ هُوَ هٰکَذٰا لاٰ هٰکَذٰا غَیْرُهُ.

منزه است آن که گذرگاه پرنده را در هوا ببیند منزه است آن که او این چنین است و دیگرى چنین نیست.

فَاِنّى لَمْ آتِکَ بِعَمَلٍ صٰالِحٍ قَدَّمْتُهُ، وَلاٰ شَفٰاعَةِ مَخْلُوقٍ رَجَوْتُهُ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِشَفٰاعَتِهِ، اِلّٰا مُحَمَّداً وَاَهْلَ بَیْتِهِ صَلَوٰاتُکَ عَلَیْهِ وَعَلَیْهِمْ،

و من با کردار شایسته اى که پیش کش باشد به درگاهت نیامده و نه به شفاعت مخلوقى امید بسته ام که بدینوسیله به تو تقرّب جویم جز به شفاعت محمّد و خاندانش که درود تو بر او و ایشان باد

اَتَیْتُکَ اَرْجُو عَظیمَ عَفْوِکَ، اَلَّذى عُدْتَ بِهِ عَلَى الْخٰاطِئینَ عِنْدَ عُکُوفِهِمْ عَلَى الْمَحٰارِمِ،

به درگاهت آمده و امید گذشت عظیم تو را دارم همان گذشتى که توجه کنى بدان بر آنان که خطاکارند در آن هنگامى که بر کارهاى حرام درافتاده اند

فَلَمْ یَمْنَعْکَ طُولُ عُکُوفِهِمْ عَلَى الْمَحٰارِمِ اَنْ جُدْتَ عَلَیْهِمْ بِالْمَغْفِرَةِ،

و توقف طولانى آنها بر محرمات باز ندارد تو را از اینکه آمرزشت را از ایشان بازدارى

وَاَنْتَ سَیِّدِى الْعَوّٰادُ بِالنَّعْمٰآءِ، وَاَنـَا الْعَوّٰادُ بِالْخَطٰآءِ،

و تو اى آقاى من بسیار برگشت به نعمت بخشى دارى و من بسیار برگشت به خطا کارى،

اَسْئَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وآلِهِ الطّٰاهِرِینَ، اَنْ تَغْفِرَ لى ذَنْبِىَ الْعَظیمَ، فَاِنَّهُ لاٰ یَغْفِرُ الْعَظیمَ اِلَّا الْعَظیمُ،

از تو مى خواهم به حق محمّد و خاندان پاکش که گناه بزرگ مرا بیامرزى که گناه بزرگ را جز شخص بزرگ نیامرزد

یٰا عَظیـمُ یٰا عَظیـمُ یٰا عَظیمُ، یٰا عَظیمُ یٰا عَظیمُ، یٰا عَظیمُ یٰا عَظیمُ.

اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ، اى خداى بزرگ.