دعا یا زیارت ۵۰ دعاى 17

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِرَحْمَتِکَ الَّتى لاٰ تُنٰالُ مِنْکَ اِلّٰا بِرِضٰاکَ، وَالْخُرُوجَ مِنْ جَمیعِ مَعٰاصیکَ،

خدایا از تو خواهم بدان رحمتت که دست کسى بدان نرسد جز به خشنودى تو بیرون رفتن ازتمام نافرمانى هایت

وَالدُّخُولَ فى کُلِّ مٰا یُرْضیکَ، وَالنَّجٰاةَ مِنْ کُلِّ وَرْطَةٍ، وَالْمَخْرَجَ مِنْ کُلِّ کَبیرَةٍ اَتىٰ بِهٰا مِنّى عَمْدٌ،

و داخل شدن در هر چه تو را خشنود سازد و رهایى از هر ورطه و گرداب و درآمدن از هر گناه بزرگى که از روى عمد از من سرزده

اَوْ زَلَّ بِهٰا مِنّى خَطَاٌ، اَوْ خَطَرَ بِهٰا عَلَىَّ خَطَرٰاتُ الشَّیْطٰانِ،

و یا خطایى مرا بدان لغزانده یا به دلم انداخته آن را وسوسه هاى شیطان

اَسْئَلُکَ خَوْفاً تُوقِفُنى بِهِ عَلىٰ حُدُودِ رِضٰاکَ، وَتَشَعَّبَ بِهِ عَنّى کُلُّ شَهْوَةٍ خَطَرَ بِهٰا هَوٰاىَ، وَاسْتُزِلَّ بِهٰا رَأْیى لِیُجٰاوِزَ حَدَّ حَلاٰلِکَ،

از تو خواهم ترسى که نگاه دارى مرا بوسیله آن بر مرزهاى خشنودیت و پراکنده سازى بدان وسیله از من هر خواهش نفسانى که به خاطرم اندازد هواى نفس و رأى من بلغزد تا از مرز حلال تو تجاوز کند

اَسْئَلُکَ اللّـٰهُمَّ الْأَخْذَ بِاَحْسَنِ مٰا تَعْلَمُ، وَتَرْکِ سَیِّئِ کُلِّ مٰا تَعْلَمُ، اَوْ اَخْطَأُ مِنْ حَیْثُ لاٰ اَعْلَمُ، اَوْ مِنْ حَیْثُ اَعْلَمُ،

از تو خواهم خدایا که مرا به بهترین چیزى که از من مى دانى بگیرى و واگذارى آن بدى ها را که همه آنها را مى دانى یا خطایى که کرده ام چه ندانسته انجام داده ام و چه دانسته

اَسْئَلُکَ السَّعَةَ فِى الرِّزْقِ، وَالزُّهْدَ فِى الْکَفٰافِ، وَالْمَخْرَجَ بِالْبَیٰانِ مِنْ کُلِّ شُبْهَةٍ،

از تو خواهم فراخى در روزى و قناعت به همان مقدار کفایت و بیرون آمدن با روشنى و بصیرت از هر شبهه

وَالصَّوٰابَ فى کُلِّ حُجَّةٍ، وَالصِّدْقَ فى جَمیعِ الْمَوٰاطِنِ، وَاِنْصٰافَ النّٰاسِ مِنْ نَفْسى فیمٰا عَلَىَّ وَلِى،

و درستى در هر دلیل و راستى در تمام جاها و انصاف دادن به مردم از خودم در آنچه به زیان و سود من است

وَالتَّذَلُّلَ فى اِعْطٰاءِ النَّصَفِ مِنْ جَمیعِ مَوٰاطِنِ السَّخَطِ وَالرِّضٰا،

و رام بودن در دادن انصاف در تمام موارد خشم و رضا

وَتَرْکَ قَلیلِ الْبَغْىِ وَکَثیرِهِ فِى الْقَوْلِ مِنّى وَالْفِعْلِ، وَتَمٰامَ نِعْمَتِکَ فى جَمیعِ الْأَشْیٰآءِ،

و ترک کردن ستم کمش و زیادش در گفتار و کردار و کامل کردن نعمتت را در همه چیزها

وَالشُّکْرَ لَکَ عَلَیْهٰا لِکَىْ تَرْضٰا وَبَعْدَ الرِّضٰا،

و سپاسگزاریت در برابر آنها تا حدّى که خشنود شوى و پس از خشنودى

وَاَسْئَلُکَ الْخِیَرَةَ فى کُلِّ مٰا یَکُونُ فیهِ الْخِیَرَةُ، بِمَیْسُورِ الْأُمُورِ کُلِّهٰا لاٰ بِمَعْسُورِهٰا، یٰا کَریمُ یٰا کَریمُ یٰا کَریمُ،

و از تو خواهم خیر و خوبى در هر چیزى که در آن خیرى باشد به کارهاى آسان نه به دشوارش اى بزرگوار ...

وَافْتَحْ لى بٰابَ الْأَمْرِ الَّذى فیهِ الْعٰافِیَةُ وَالْفَرَجُ، وَافْتَحْ لى بٰابَهُ، وَیَسِّرْ لى مَخْرَجَهُ،

و بگشا برایم درب آن کارى را که در آن تندرستى و گشایش باشد و بگشا برایم درش را و آسان گردان برایم بیرون آمدنش را

وَمَنْ قَدَّرْتَ لَهُ عَلَىَّ مَقْدُورَةً مِنْ خَلْقِکَ فَخُذْ عَنّى بِسَمْعِهِ وَبَصَرِهِ، وَلِسٰانِهِ وَیَدِهِ،

و هر که را مقدر کرده اى که بر من قدرتى داشته باشد از خلقت پس برگیر از من گوشش و چشمش و زبانش و دستش را

وَخُذْهُ عَنْ یَمینِهِ وَعَنْ یَسٰارِهِ، وَمِنْ خَلْفِهِ وَمِنْ قُدّٰامِهِ، وَامْنَعْهُ اَنْ یَصِلَ اِلَىَّ بِسُوءٍ،

و برگیر او را از راستش و از چپش و از پشت سرش و از پیش رویش و جلوگیریش کن از این که بدى او به من برسد

عَزَّ جٰارُکَ، وَجَلَّ ثَنٰآءُ وَجْهِکَ، وَلاٰ اِلـٰهَ غَیْرُکَ، اَنْتَ رَبّى وَاَنَا عَبْدُکَ،

عزیز است پناهنده ات و برجسته است ثناى ذاتت معبودى جز تو نیست تویى پروردگار من و من بنده توام

اَللّـٰهُمَّ اَنْتَ رَجٰآئى فى کُلِّ کُرْبَةٍ، وَاَنْتَ ثِقَتى فى کُلِّ شِدَّةٍ، وَاَنْتَ لى فى کُلِّ اَمْرٍ نَزَلَ بى ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ،

خدایا تویى امید من در هر گرفتارى و تویى محل اعتمادم در هر سختى و تو براى من در هر پیش آمدى که به من وارد آید پشت و ذخیره اى

فَکَمْ مِنْ کَرْبٍ یَضْعُفُ عَنْهُ الْفُؤٰادُ، وَتَقِلُّ فیهِ الحیلَةُ، وَیَشْمَتُ بِهِ الْعَدُوُّ،

چه بسیار گرفتارى که ناتوان آمد از آن دل و کم شد در آن چاره و شماتت کرد بدان دشمن

وَتُعْیى فیهِ الْأُمُورُ، اَنْزَلْتُهُ بِکَ، وَشَکَوْتُهُ اِلَیْکَ، رٰاغِباً اِلَیْکَ فیهِ عَمَّنْ سِوٰاکَ، قَدْ فَرَّجْتَهُ وَکَفَیْتَهُ،

و درمانده شد از آن وسایل و من به درگاهت آوردم و شکوه اش به تو کردم و رو گردانم در آن از غیر تو و تو آن را از من دور کردى و کفایت فرمودى

فَاَنْتَ وَلىُّ کُلِّ نِعْمَةٍ، وَصٰاحِبُ کُلِّ حٰاجَةٍ، وَمُنْتَهىٰ کُلِّ رَغْبَةٍ، فَلَکَ الْحَمْدُ کَثیراً، وَلَکَ الْمَنُّ فٰاضِلاً.

پس تویى سرپرست هر نعمت و صاحب هر حاجت و سرحد هر اشتیاق و تو را حمد بسیار و تو راست منّتى فزون.