حدیث · متن، عین مجموعهٔ تأییدشده
نهج‌البلاغه، جلد ۱، خطبه‌ها: الخطب، خطبه ۲۳۲: لمّا سأله عبد الله بن زمعة مالًا من بيت المال
۲ بند
متن، همان‌طور که منبع منتشر کرده است
متن هر روایت را همان‌طور نشان می‌دهیم که منبع منتشر کرده است و چیزی از آن را عوض نکرده‌ایم. سراج این روایت‌ها را ارزیابی نکرده است و دربارهٔ اعتبارشان چیزی نشان نمی‌دهد.
- روایت ۱
ومن كلام له (عليه السلام) كلم به عبد الله بن زمعة و هو من شيعته وذلك أنه قدم عليه في خلافته يطلب منه مالاً، فقال (عليه السلام):
- روایت ۲
إِنَّ هذَا الْمَالَ لَيْسَ لِي وَلاَ لَكَ، وَإِنَّمَا هُوَ فَيْءٌ لِلْمُسْلِمِينَ، وَجَلْبُ أَسْيَافِهِمْ، فَإِنْ شَرِكْتَهُمْ فِي حَرْبِهِمْ كَانَ لَكَ مِثْلُ حَظِّهِمْ، وَإِلاَّ فَجَنَاةُ أَيْدِيهِمْ لاَ تَكُونُ لِغَيْرِ أَفْوَاهِهِمْ.