دعا یا زیارت ۸۷ مناجات الخائفين (خائفان)

یٰا حَنّٰانُ یٰا مَنّٰانُ، یٰا رَحیمُ یٰا رَحْمٰنُ، یٰا جَبّٰارُ یٰا قَهّٰارُ، یٰا غَفّٰارُ یٰا سَتّٰارُ،

اى غمخوار، اى سخاوتمند، اى مهربان، اى بخشنده، اى توانا، اى پیروز، اى آمرزنده، اى عیب پوش،

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ

به نام خداوند بخشندۀ مهربان

اِلٰهى اَتَرٰاکَ بَعْدَ الْإیمٰانِ بِکَ تُعَذِّبُنى، اَمْ بَعْدَ حُبّى اِیّٰاکَ تُبَعِّدُنى،

اى معبود من، آیا مى پسندى که بعد از ایمانم به تو مرا عذاب کنى یا بعد از محبتم به تو مرا دور کنى،

اَمْ مَعَ رَجـٰآئى لِرَحْمَتِکَ وَصَفْحِکَ تَحْرِمُنى، اَمْ مَعَ اسْتِجٰارَتى بِعَفْوِکَ تُسْلِمُنى،

ا با وجود امیدم به رحمت و گذشتت مرا محروم سازى، یا با وجود پناهندگیم به گذشتت مرا رها کنى،

حٰاشٰا لِوَجْهِکَ الْکَریمِ اَنْ تُخَیِّبَنى، لَیْتَ شِعْرى اَلِلشَّقٰآءِ وَلَدَتْنى اُمّى، اَمْ لِلْعَنٰآءِ رَبَّتْنى،

از کرمت دور است که مرا محروم کنى، اى کاش مى دانستم که آیا مادرم مرا براى بدبختى زاییده یا براى رنج و سختى تربیت نموده؟

فَلَیْتَهٰا لَمْ تَلِدْنى وَلَمْ تُرَبِّنى، وَلَیْتَنى عَلِمْتُ اَمِنْ اَهْلِ السَّعٰادَةِ جَعَلْتَنى،

پس اى کاش مرا نزاییده و پرورش نداده بود، و اى کاش مى دانستم که آیا مرا از سعادتمندان قرار داده

وَبِقُرْبِکَ وَجِوٰارِکَ خَصَصْتَنى، فَتَقِرَّ بِذٰلِکَ عَیْنى، وَتَطْمَئِنَّ لَهُ نَفْسى،

و به نزدیکى و جوارت مخصوص گردانده اى تا چشمم روشن شده و دلم آرام گیرد؟

اِلٰهى هَلْ تُسَوِّدُ وُجُوهاً خَرَّتْ سٰاجِدةً لِعَظَمَتِکَ، اَوْ تُخْرِسُ اَلْسِنَةً نَطَقَتْ بِالثَّنٰآءِ عَلىٰ مَجْدِکَ وَجَلاٰلَتِکَ،

اى معبود من آیا چهره هایى را که در برابر عظمتت به خاک افتاده اند سیاه مى کنى؟ یا زبانهایى که به ستایش بزرگى و شکوهت گویایند لال مى کنى؟

اَوْ تَطْبَعُ عَلىٰ قُلُوبٍ انْطَوَتْ عَلىٰ مَحَبَّتِکَ، اَوْ تُصِمُّ اَسْمٰاعاً تَلَذَّذَتْ بِسَمٰاعِ ذِکْرِکَ فى اِرٰادَتِکَ،

یا بر دلهایى که محبتت آنها را فرا گرفته مُهر مى زنى؟ یا گوشهایى را که از شنیدن ذکر مورد پسند تو لذّت مى برند، کر مى کنى؟

اَوْ تَغُلُّ اَکُفّاً رَفَعَتْهَا الْأمٰالُ اِلَیْکَ رَجٰآءَ رَاْفَتِکَ،

یا دستهایى را که آرزوها به امید مهربانیت آنها را به درگاهت بلند کرده، به زنجیر مى کشى؟

اَوْ تُعٰاقِبُ اَبْدٰاناً عَمِلَتْ بِطٰاعَتِکَ حَتّىٰ نَحِلَتْ فى مُجٰاهَدَتِکَ، اَوْ تُعَذِّبُ اَرْجُلاً سَعَتْ فى عِبٰادَتِکَ،

یا بدنهایى را که به بندگیت عمل نموده تا جایى که براى کوشش در راهت ضعیف شده کیفر مى دهى؟ یا پاهایى را که در مسیر بندگیت تلاش کرده عذاب مى کنى؟

اِلٰهى لاتُغْلِقْ عَلىٰ مُوَحِّدیکَ اَبْوٰابَ رَحْمَتِکَ، وَلاٰ تَحْجُبْ مُشْتٰاقیکَ عَنِ النَّظَرِ اِلىٰ جَمیلِ رُؤْیَتِکَ،

اى معبود من درهاى رحمتت را بر یکتاپرستانت مبند، و مشتاقانت را از دیدن جمال زیبایت محروم مگردان،

اِلٰهى نَفْسٌ اَعْزَزْتَهٰا بِتَوْحیدِکَ کَیْفَ تُذِلُّهٰا بِمَهٰانَةِ هِجْرانِکَ،

اى معبود من، نفسى را که با یگانگیت گرامى داشتى، چگونه آن را با خوارى دوریت پست مى کنى؟

وَضَمیرٌ انْعَقَدَ عَلىٰ مَوَدَّتِکَ کَیْفَ تُحْرِقُهُ بِحَرٰارَةِ نیرٰانِکَ،

و دلى را که با دوستیت پیوند خورده چگونه با حرارت آتشت مى سوزانى؟

اِلٰهى اَجِرْنى مِنْ اَلیمِ غَضَبِکَ وَعَظیمِ سَخَطِکَ،

اى معبود من، مرا از خشم دردناک و بزرگى کیفرت پناه ده

نَجِّنى بِرَحْمَتِکَ مِنْ عَذٰابِ النّٰارِ، وَفَضیحَةِ الْعٰارِ، اِذَا امْتٰازَ الْاَخْیٰارُ مِنَ الْاَشْرٰارِ،

به رحمتت مرا از عذاب دوزخ و رسوایى ننگ نجات ده، در آن هنگام که نیکان از بدان جدا شوند

وَحٰالَتِ الْاَحْوٰالُ، وَهٰالَتِ الْاَهْوٰالُ،

و حالها دگرگون شود و وحشت ها به هراس اندازند،

وَقَرُبَ الْمُحْسِنُونَ، وَبَعُدَ الْمُسیـئُونَ، وَوُفِّیَتْ کُلُّ نَفْسٍ مٰا کَسَبَتْ وَهُمْ لاٰ یُظْلَمُونَ.

و نیکوکاران نزدیک و بدکاران دور شوند، و به هر کس آنچه بدست آورده داده شود در حالى که بر ایشان ستم نشود.