دعا یا زیارت ۸۸ مناجات الراجين (اميدواران)

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ

به نام خداوند بخشندۀ مهربان

یٰا مَنْ اِذٰا سَئَلَهُ عَبْدٌ اَعْطٰاهُ، وَاِذٰا اَمَّلَ مٰا عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُنٰاهُ، وَاِذٰا اَقْبَلَ عَلَیْهِ قَرَّبَهُ وَاَدْنٰاهُ،

اى کسى که هر بنده از تو درخواست کند عطایش کنى، و هرگاه آنچه نزد توست آرزو کند به آرزویش برسانى، و هرگاه به تو رو کند مقرّب و نزدیک درگاهت گردانى،

وَاِذٰا جٰاهَرَهُ بِالْعِصْیٰانِ سَتَرَ عَلىٰ ذَنْبِهِ وَغَطّٰاهُ، وَاِذٰا تَوَکَّلَ عَلَیْهِ اَحْسَبَهُ وَکَفٰاهُ،

و هر گاه که آشکارا نافرمانیت کند بر گناهش پرده کشیده و آن را بپوشانى، و هر گاه بر تو توکّل کند او را به حساب آورى و کفایت کنى،

اِلٰهى مَنِ الَّذى نَزَلَ بِکَ مُلْتَمِساً قِرٰاکَ فَمٰا قَرَیْتَهُ، وَمَنِ الَّذى اَنٰاخَ بِبٰابِکَ مُرْتَجِیاً نَدٰاکَ فَمٰا اَوْلَیْتَهُ،

اى معبود من، کیست که با درخواست میهمان نوازى به درگاهت آید و تو او را نپذیرى؟ و کیست که به امید بخششت به درگاهت فرود آید و احسانش نکنى؟

اَیَحْسُنُ اَنْ اَرْجِعَ عَنْ بٰابِکَ بِالْخَیْبَةِ مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ اَعْرِفُ سِوٰاکَ مَوْلىً بِالْاِحْسٰانِ مَوْصُوفاً،

آیا نیکوست که با ناامیدى از درگاهت منصرف شده و بازگردد؟ در حالى که من مولایى جز تو صاحب احسان نمى شناسم،

کَیْفَ اَرْجُو غَیْرَکَ وَالْخَیْرُ کُلُّهُ بِیَدِکَ، وَکَیْفَ اُؤَمِّلُ سِوٰاکَ وَالْخَلْقُ وَالْاَمْرُ لَکَ،

چگونه امید به غیر تو بندم در حالى که همه نیکى ها به دست توست؟ و چگونه به غیر تو دل بندم در حالى که آفرینش و امور از آن توست

أَاَقْطَعُ رَجٰآئى مِنْکَ وَقَدْ اَوْلَیْتَنى مٰا لَمْ اَسْئَلْهُ مِنْ فَضْلِکَ، اَمْ تُفْقِرُنى اِلىٰ مِثْلى وَاَنـَا اَعْتَصِمُ بِحَبْلِکَ،

آیا امیدم را از تو قطع کنم در حالى که آنچه را نخواسته بودم از فضل و احسانت به من عطا نمودى، یا مرا به همانند خودم محتاج مى کنى در حالى که من به رشته محبتت چنگ زده ام،

یا مَنْ سَعَدَ بِرَحْمَتِهِ الْقٰاصِدُونَ، وَلَمْ یَشْقَ بِنِقْمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ،

اى کسى که قصد کنندگانت به واسطه رحمتت خوشبخت شدند، و آمرزش خواهانت به واسطه کیفرت بدبخت نشدند،

کَیْفَ اَنْسیٰکَ وَلَمْ تَزَلْ ذٰاکِرى، وَکَیْفَ اَلْهُو عَنْکَ وَاَنْتَ مُرٰاقِبى،

چگونه فراموشت کنم در حالى که تو پیوسته به یاد منى؟ و چگونه از تو غافل شوم در حالى که تو مراقب منى؟

اِلٰهى بِذَیْلِ کَرَمِکَ اَعْلَقْتُ یَدى، وَلِنَیْلِ عَطٰایٰاکَ بَسَطْتُ اَمَلى،

اى معبود من، دستم را به دامان کرمت آویخته ام و براى رسیدن به بخششت، آرزویم را گسترده ام،

فَاَخْلِصْنى بِخٰالِصَةِ تَوْحیدِکَ، وَاجْعَلْنى مِنْ صَفْوَةِ عَبیدِکَ،

پس با یکتاپرستى خالصت مرا خالص کن، و مرا از بندگان برگزیده ات قرار ده،

یٰا مَنْ کُلُّ هٰارِبٍ اِلَیْهِ یَلْتَجِئُ، وَکُلُّ طٰالِبٍ اِیّٰاهُ یَرْتَجىٰ، یٰا خَیْرَ مَرْجُوٍّ، وَیٰا اَکْرَمَ مَدْعُوٍّ،

اى که هر فرارى به تو پناهنده شود، و هر درخواست کننده اى به تو امید بندد، اى بهترین مایه امید، و اى گرامى ترین خوانده شده،

وَیٰا مَنْ لا یَرُدُّ سٰآئِلَهُ، وَلاٰ یُخَیِّبُ امِلَهُ، یٰا مَنْ بٰابُهُ مَفْتُوحٌ لِدٰاعیهِ، وَحِجٰابُهُ مَرْفُوعٌ لِرٰاجیهِ،

و اى کسى که درخواست کننده ات را بر نگردانى، و امیدوارت را ناامید نکنى، اى کسى که درگاهت به روى خواننده ات باز و پرده میان تو و امیدوارت کنار زده شده،

اَسْئَلُکَ بِکَرَمِکَ اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطٰآئِکَ بِمٰا تَقِرُّ بِهِ عَیْنى، وَمِنْ رَجٰآئِکَ بِمٰا تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسى،

به حق لطف و کرمت از تو مى خواهم که بر من منت گذارى از بخششت به اندازه اى که مایه چشم روشنى من گردد و از امیدت به اندازه اى که دلم به آن اطمینان یابد

وَمِنَ الْیَقینِ بِمٰا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَىَّ مُصیبٰاتِ الدُّنْیٰا، وَتَجْلُو بِهِ عَنْ بَصیرَتى غَشَوٰاتِ الْعَمىٰ، بِرَحْمَتِکَ یٰا اَرْحَمَ الرّٰاحِمینَ.

و از یقین به اندازه اى که سختى هاى دنیا در نظرم آسان گردد و به وسیله آن پرده هاى کوردلى از دیده ام کنار رود، به رحمتت اى مهربان ترین مهربانان.