و در این آیه، به وصیت و سفارشى که در آخرین ایام عمر خود به فرزندانش نمود اشاره کرده که آن نیز نمونه بود، مى فرماید: «ابراهیم و یعقوب فرزندان خود را در بازپسین لحظات عمر به این آئین پاک توحیدى وصیت کردند» (وَ وَصّى بِها إِبْراهیمُ بَنیهِ وَ یَعْقُوبُ).
هر کدام به فرزندان خود گفتند: «فرزندان من! خداوند این آئین توحید را براى شما برگزیده است» (یا بَنِیَّ إِنَّ اللّهَ اصْطَفى لَکُمُ الدِّینَ).
بنابراین جز بر این آئین رهسپار نشوید و جز با قلبى مملوّ از ایمان و تسلیم، جهان را وداع نگوئید» (فَلا تَمُوتُنَّ إِلاّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ).
قرآن با نقل وصیت ابراهیم(علیه السلام) گویا مى خواهد این حقیقت را بازگو کند که شما انسان ها تنها مسئول امروز فرزندانتان نیستید، مسئول آینده آنها نیز مى باشید تنها به هنگام چشم بستن از جهان نگران زندگى مادى فرزندانتان بعد از مرگتان نباشید، به فکر زندگى معنوى آنها نیز باشید.
نه تنها ابراهیم(علیه السلام) چنین وصیتى کرد که فرزندزاده اش یعقوب(علیه السلام) نیز همین روش را از نیاى خود ابراهیم(علیه السلام) اقتباس نمود و در بازپسین دم عمر، به فرزندانش گوشزد کرد، رمز پیروزى، موفقیت و سعادت در یک جمله کوتاه (تسلیم در برابر حق) خلاصه مى شود.
ذکر «یعقوب» از میان همه پیامبران در اینجا شاید براى این هدف باشد که به یهود و نصارى که هر کدام خود را به نوعى به یعقوب ارتباط مى دادند بفهماند این آئین شرک آلودى که شما دارید، این عدم تسلیم خالص در برابر حق که برنامه شما را تشکیل مى دهد، با روش کسى که خود را به او پیوند مى دهید سازگار نیست.