حدیث · متن، عین مجموعهٔ تأییدشده
روایت ۶
متن روایت
ترجمهٔ فارسی، به نقل از سایت دفتر آیت‌الله مکارم شیرازی
فَاعْلَمُوا ـ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ـ بِأَنَّکُمْ تَارِکُوهَا وَظَاعِنُونَ عَنْهَا، وَاتَّعِظُوا فِيهَا بِالَّذِينَ قَالُوا: (مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً): حُمِلُوا إلَى قُبُورِهِمْ فَلا يُدْعَوْنَ رُکْبَاناً، وَأُنْزِلُوا الْأَجْدَاثَ فَلا يُدْعَوْنَ ضِيفَاناً، وَجُعِلَ لَهُمْ مِنَ الصَّفِيحِ أَجْنَانٌ، وَمِنَ التُّرَابِ أَکْفَانٌ، وَمِنَ الرُّفَاتِ جِيرَانٌ، فَهُمْ جِيرَةٌ لا يُجِيبُونَ دَاعِياً، وَلا يَمْنَعُونَ ضَيْماً، وَلا يُبَالُونَ مَنْدَبَةً. إِنْ جِيدُوا لَمْ يَفْرَحُوا، وَإِنْ قُحِطُوا لَمْ يَقْنَطُوا. جَمِيعٌ وَهُمْ آحَادٌ، وَجِيرَةٌ وَهُمْ أَبْعَادٌ. مُتَدَانُونَ لايَتَزَاوَرُونَ، وَقَرِيبُونَ لا يَتَقَارَبُونَ. حُلَمَاءُ قَدْ ذَهَبَتْ أَضْغَانُهُمْ، وَجُهَلاءُ قَدْ مَاتَتْ أَحْقَادُهُم. لا يُخْشَى فَجْعُهُمْ، وَلا يُرْجَى دَفْعُهُمْ، اسْتَبْدَلُوا بِظَهْرِ الْأَرْضِ بَطْناً، وَبِالسَّعَةِ ضِيقاً، وَبِالاَْهْلِ غُرْبَةً، وَبِالنُّورِ ظُلْمَةً، فَجَاوُوهَا کَمَا فَارَقُوهَا، حُفَاةً عُرَاةً، قَدْ ظَعَنُوا عَنْهَا بِأَعْمَالِهِمْ إلَى الْحَيَاةِ الدَّائِمَةِ وَالدَّارِ الْبَاقِيَةِ، کَمَا قَالَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى: (کَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ، وَعْداً عَلَيْنَا، إنَّا کُنَّا فَاعِلِينَ).بدانيد! ـ و به يقين مى دانيد ـ که سرانجام، همه شما دنيا را ترک مى گوييد و از آن کوچ مى کنيد، از کسانى که (پيش از شما در دنيا بودند و) مى گفتند: «چه کسى از ما نيرومندتر است؟»، پند گيريد، (آرى) آن ها را به سوى قبرشان بردند، در حالى که اختيارى از خود نداشتند، و در درون قبرهايشان جاى دادند، در حالى که مهمان نبودند؛ در دل زمين گسترده، خانه هاى قبر براى آنان ساخته شد، وکفن هايى از خاک، و همسايگانى از استخوان هاى پوسيده داشتند، همسايگانى که هيچ ندايى را پاسخ نمى گويند و دربرابر هجوم ستمگران کمکى به همسايه خود نمى کنند و به گريه ها اعتنايى ندارند؛ نه از بارش باران خوشحال مى شوند، نه از قحطى مأيوس و ناراحت؛ همه گِرد هم هستند، ولى تنهايند؛ همسايگان نزديک اند ولى از هم دورند؛ در کنار هم اند، ولى هيچ گاه به ديدار هم نمى روند؛ نزديک اند امّا با هم تماس نمى گيرند. عاقلانى هستند که دشمنى ها از دل آن ها رخت بربسته، وجاهلانى که آتش کينه در دل آن ها فرومرده، نه از زيان آن ها ترسى است و نه به دفاع آن ها اميدى، برون زمين را به درون آن تبديل کرده اند، وخانه تنگ و تاريک را به جاى خانه هاى وسيع، غربت را به جاى ديدار اهل وعيال، و ظلمت را به جاى نور، پذيرفته اند (آرى، در قيامت) آن ها به سوى زمين بازمى گردند، همان گونه که در آغاز از زمين (و خاک) جدا شدند. اين در حالى است که همگى پابرهنه و عريان اند. آن ها از روى زمين با اعمال خويش به سوى حيات ابدى وسراى جاودانى کوچ کرده اند، آن گونه که خداوند فرموده است (عليهم السلام) «همان طور که آفرينش را آغاز کرديم، آن را بازمى گردانيم، اين وعده اى است قطعى که آن را انجام مى دهيم».