نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، حکمت‌ها، حکمت ۲۹۶: در دستگيري از مستمندان

وَ قَالَ عَليهِ السَّلامُ لِرَجُلٍ رَآهُ يَسْعى عَلى عَدوٍّ لَهُ، بِما فيهِ إِضرارٌ بِنَفْسِهِ: إِنَّما أَنْتَ کَالطَّاعِنِ نَفْسَهُ لِيَقْتُلَ رِدْفَهُ.

امام (عليه السلام) مردى را ديد که بر ضدّ دشمنش سعايت و سخن چينى مى کند، اما از طريقى که به خودش ضرر مى زند. به او فرمود: تو به کسى مى مانى که نيزه بر خود مى زند تا کسى را که پشت سرش سوار شده به قتل برساند.