نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، حکمت‌ها، حکمت ۲۹۹: علاقه به مال و دارائي

وَ قَالَ عَليهِ السَّلامُ مَا أَهَمَّنِي ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ حَتَّى أُصَلِّيَ رَکْعَتَيْنِ وَ أَسْأَلَ آللّهَ آلْعَافِيَةَ.

امام (عليه السلام) فرمود: گناهى که پس از آن به اندازه دو رکعت نماز مهلت برايم باشد مرا نگران نمى کند چرا که (در اين نماز يا پس از آن، عفو و) عافيت را از خدا مى طلبم (و توبه مى کنم).