حدیث · متن، عین مجموعهٔ تأییدشده
نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، حکمت‌ها، حکمت ۳۱۷: در رثاي محمد بن ابي بکر
ترجمهٔ فارسی، به نقل از سایت دفتر آیت‌الله مکارم شیرازی
- روایت ۱
وَ قَالَ لَهُ بَعْضُ الْيَهُودِ: مَا دَفَنْتُمْ نَبِيَّكُمْ حَتَّى اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ وَ قَالَ عَليهِ السَّلامُ إِنَّما آخْتَلَفْنَا عَنْهُ لاَ فِيهِ، وَ لكِنَّكُمْ مَا جَفَّتْ أَرْجُلُكُمْ مِنَ آلْبَحْرِ حَتَّى قُلْتُمْ لِنَبِيِّكُمْ: «اجْعَلْ لَنَا إِلهاً كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ فَقَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ».
بعضى از يهوديان به امام (عليه السلام) گفتند: هنوز پيامبرتان را دفن نکرده بوديد درباره اش اختلاف کرديد! امام (عليه السلام) در پاسخ فرمود: ما در مورد آنچه از (وصاياى) او رسيده بود اختلاف کرديم، نه درباره خودش؛ اما شما پس از عبور از دريا (و غرق شدن فرعونيان) هنوز پاهايتان خشک نشده بود به پيامبر خود گفتيد: براى ما هم بتى بساز همان گونه که اين قوم (اشاره به بت پرستانى است که مشاهده کردند) بت هايى دارند و موسى به شما گفت: شما مردم نادانى هستيد (که بعد از اين همه معجزات الهى در توحيد شک مى کنيد).