نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، حکمت‌ها، حکمت ۳۹۹: سود خرد

وَقَالَ عَلَيهِ السَّلَامُ إِنَّ لِلْوَلَدِ عَلَى آلْوَالِدِ حَقّاً، وَ إِنَّ لِلْوَالِدِ عَلَى الْوَلَدِ حَقّاً. فَحَقُّ آلْوَالِدِ عَلَى آلْوَلَدِ أَنْ يُطِيعَهُ فِي کُلِّ شَيْءٍ، إِلاَّ فِي مَعْصِيَةِ آللّهِ سُبْحَانَهُ؛ وَحَقُّ آلْوَلَدِ عَلَى آلْوَالِدِ أَنْ يُحَسِّنَ آسْمَهُ، وَيُحَسِّنَ أَدَبَهُ وَ يُعَلِّمَهُ آلْقُرْآنَ.{1}

امام (عليه السلام) فرمود: فرزند بر پدر حقى دارد و پدر را نيز بر فرزند حقى است. حق پدر بر فرزندان اين است که در همه چيز جز در معصيت خداوند سبحان از او اطاعت کنند و حق فرزند بر پدر اين است که نام نيک بر او بگذارد و او را به خوبى ادب آموزد (و تربيت کند) و قرآن را به او تعليم دهد.