نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، حکمت‌ها، حکمت ۴۳۲: حکمرانان

وَقَالَ عَلَيهِ السَّلَام إِنَّ أَوْلِيَاءَ آللّهِ هُمُ آلَّذِينَ نَظَرُوا إِلَى بَاطِنِ آلدُّنْيَا إِذَا نَظَرَ النَّاسُ إِلَى ظَاهِرِهَا، وَ آشْتَغَلُوا بِآجِلِهَا إِذَا آشْتَغَلَ النَّاسُ بِعَاجِلِهَا، فَأَمَاتُوا مِنْهَا مَا خَشُوا أَنْ يُمِيتَهُمْ، وَ تَرَکُوا مِنْهَا مَا عَلِمُوا أَنَّهُ سَيَتْرُکُهُمْ، وَ رَأَوُا آسْتِکْثَارَ غَيْرِهِمْ مِنْهَا آسْتِقْلاَلاً، وَ دَرَکَهُمْ لَهَا فَوْتاً، أَعْدَاءُ مَا سَالَمَ النَّاسُ، وَ سَلْمُ مَا عَادَى النَّاسُ! بِهِمْ عُلِمَ آلْکِتَابُ وَ بِهِ عَلِمُوا، وَ بِهِمْ قَامَ آلْکِتَابُ وَ بِهِ قَامُوا، لاَ يَرَوْنَ مَرْجُوّاً فَوْقَ مَا يَرْجُونَ، وَ لاَ مَخُوفاً فَوْقَ مَا يَخَافُونَ.

امام (عليه السلام) فرمود: اولياء الله (دوستان واقعى خدا) کسانى هستند که به باطن دنيا مى نگرند آنگاه که مردم (دنياپرست) به ظاهر آن نگاه مى کنند، آن ها به آينده آن مشغول اند در حالى که دنياپرستان به امروز آن سرگرم اند، و امورى را که بيم دارند سرانجام قاتلشان خواهد شد از ميان مى برند، آنچه را که مى دانند سرانجام آن ها را ترک مى گويد، رها مى سازند، و آنچه را ديگران از دنيا بسيار مى شمارند اولياء الله کم مى شمرند و رسيدن به آن را از دست دادن آن محسوب مى کنند، آنان با آنچه دنياپرستان با آن در صلح اند دشمن اند و با آنچه دنياپرستان با آن دشمن اند در صلح اند، کتاب خدا (قرآن مجيد) به وسيله آن ها فهميده مى شود و آن ها نيز به وسيله قرآن حقايق را درک مى کنند، قرآن به وسيله آن ها برپاست همان گونه که آن ها به وسيله قرآن برپا هستند، برتر از آنچه به آن اميد دارند و دل بسته اند اميدوارکننده اى نمى بينند و برتر از آنچه از آن مى ترسند مايه ترس سراغ ندارند.