سورهٔ ۷۴ المدثر

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ آیهٔ ۹

آن روز، روز سختی است،

عَلَى الْكَافِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ آیهٔ ۱۰

و برای کافران آسان نیست!

ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا آیهٔ ۱۱

مرا با کسی که او را خود به تنهایی آفریده‌ام واگذار!

وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَّمْدُودًا آیهٔ ۱۲

همان کسی که برای او مال گسترده‌ای قرار دادم،

وَبَنِينَ شُهُودًا آیهٔ ۱۳

و فرزندانی که همواره نزد او (و در خدمت او) هستند،

وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيدًا آیهٔ ۱۴

و وسایل زندگی را از هر نظر برای وی فراهم ساختم!

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ آیهٔ ۱۵

باز هم طمع دارد که بر او بیفزایم!

كَلَّا ۖ إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا آیهٔ ۱۶

هرگز چنین نخواهد شد؛ چرا که او نسبت به آیات ما دشمنی می‌ورزد!

سَأُرْهِقُهُ صَعُودًا آیهٔ ۱۷

و بزودی او را مجبور می‌کنم که از قلّه زندگی بالا رود (سپس او را به زیر می‌افکنم)!

إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ آیهٔ ۱۸

او (برای مبارزه با قرآن) اندیشه کرد و مطلب را آماده ساخت!

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ آیهٔ ۱۹

مرگ بر او باد! چگونه (برای مبارزه با حق) مطلب را آماده کرد!

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ آیهٔ ۲۰

باز هم مرگ بر او، چگونه مطلب (و نقشه شیطانی خود را) آماده نمود!

ثُمَّ نَظَرَ آیهٔ ۲۱

سپس نگاهی افکند،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ آیهٔ ۲۲

بعد چهره درهم کشید و عجولانه دست به کار شد؛

ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ آیهٔ ۲۳

سپس پشت (به حقّ) کرد و تکبّر ورزید،

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ آیهٔ ۲۴

و سرانجام گفت: «این (قرآن) چیزی جز افسون و سحری همچون سحرهای پیشینیان نیست!

إِنْ هَـٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ آیهٔ ۲۵

این فقط سخن انسان است (نه گفتار خدا)!»

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ آیهٔ ۲۶

(امّا) بزودی او را وارد سَقَر [= دوزخ‌] می‌کنم!

وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ آیهٔ ۲۷

و تو نمی‌دانی «سقر» چیست!

لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ آیهٔ ۲۸

(آتشی است که) نه چیزی را باقی می‌گذارد و نه چیزی را رها می‌سازد!

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ آیهٔ ۲۹

پوست تن را بکلّی دگرگون می‌کند!

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ آیهٔ ۳۰

نوزده نفر (از فرشتگان عذاب) بر آن گمارده شده‌اند!

وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ آیهٔ ۳۱

مأموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار دادیم، و تعداد آنها را جز برای آزمایش کافران معیّن نکردیم تا اهل کتاب [= یهود و نصاری‌] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان (در حقّانیّت این کتاب آسمانی) تردید به خود راه ندهند، و بیماردلان و کافران بگویند: «خدا از این توصیف چه منظوری دارد؟!» (آری) این گونه خداوند هر کس را بخواهد گمراه می‌سازد و هر کس را بخواهد هدایت می‌کند! و لشکریان پروردگارت را جز او کسی نمی‌داند، و این جز هشدار و تذکّری برای انسانها نیست!

كَلَّا وَالْقَمَرِ آیهٔ ۳۲

اینچنین نیست که آنها تصوّر می‌کنند سوگند به ماه،

وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ آیهٔ ۳۳

و به شب، هنگامی که (دامن برچیند و) پشت کند،

وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ آیهٔ ۳۴

و به صبح هنگامی که چهره بگشاید،

إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ آیهٔ ۳۵

که آن (حوادث هولناک قیامت) از مسائل مهم است!

نَذِيرًا لِّلْبَشَرِ آیهٔ ۳۶

هشدار و انذاری است برای همه انسانها،

لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ آیهٔ ۳۷

برای کسانی از شما که می‌خواهند پیش افتند یا عقب بمانند [= بسوی هدایت و نیکی پیش روند یا نروند]!

كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ آیهٔ ۳۸

(آری) هر کس در گرو اعمال خویش است،

إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ آیهٔ ۳۹

مگر «اصحاب یمین» (که نامه اعمالشان را به نشانه ایمان و تقوایشان به دست راستشان می‌دهند)!

فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءَلُونَ آیهٔ ۴۰

آنها در باغهای بهشتند، و سؤال می‌کنند...

عَنِ الْمُجْرِمِينَ آیهٔ ۴۱

از مجرمان:

مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ آیهٔ ۴۲

چه چیز شما را به دوزخ وارد ساخت؟!»

قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ آیهٔ ۴۳

می‌گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم،

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ آیهٔ ۴۴

و اطعام مستمند نمی‌کردیم،

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ آیهٔ ۴۵

و پیوسته با اهل باطل همنشین و همصدا بودیم،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ آیهٔ ۴۶

و همواره روز جزا را انکار می‌کردیم،

حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ آیهٔ ۴۷

تا زمانی که مرگ ما فرا رسید!»

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ آیهٔ ۴۸

از این رو شفاعت شفاعت‌کنندگان به حال آنها سودی نمی‌بخشد.

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ آیهٔ ۴۹

چرا آنها از تذکّر روی گردانند؟!

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنفِرَةٌ آیهٔ ۵۰

گویی گورخرانی رمیده‌اند،

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍ آیهٔ ۵۱

که از (مقابل) شیری فرار کرده‌اند!

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًا مُّنَشَّرَةً آیهٔ ۵۲

بلکه هر کدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه‌ای (از سوی خدا) برای او فرستاده شود!

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ الْآخِرَةَ آیهٔ ۵۳

چنین نیست که آنان می‌گویند، بلکه آنها از آخرت نمی‌ترسند!

كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ آیهٔ ۵۴

چنین نیست که آنها می‌گویند، آن (قرآن) یک تذکّر و یادآوری است!

فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُ آیهٔ ۵۵

هر کس بخواهد از آن پند می‌گیرد؛

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَىٰ وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ آیهٔ ۵۶

و هیچ کس پند نمی‌گیرد مگر اینکه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است!