دعا یا زیارت ۱۶۸ نماز جعفر طيّار (رحمه الله)

سُبْحٰانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَالْوَقٰارَ، سُبْحٰانَ مَنْ تَعَطَّفَ بِالْمَجْدِ وَتَکَرَّمَ بِهِ،

منزه است آن کس که لباس عزت و وقار به بر دارد منزه است آن که مجد و بزرگیش فراگرفته و بدان گرامى باشد

سُبْحٰانَ مَنْ لاٰ یَنْبَغِى التَّسْبیحُ اِلّٰا لَهُ، سُبْحٰانَ مَنْ اَحْصىٰ کُلَّ شَىْءٍ عِلْمُهُ،

منزه است آن که جز براى او تسبیح سزاوار نیست منزه آن که علمش همه چیز را احصا کرده

سُبْحٰانَ ذِى الْمَنِّ وَالنِّعَمِ، سُبْحٰانَ ذِى الْقُدْرَةِ وَالْکَرَمِ،

منزه است خداى صاحب فضل و نعمت منزه است خداى صاحب کرم و قدرت

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِمَعٰاقِدِ الْعِزِّ مِنْ عَرْشِکَ، وَمُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ کِتٰابِکَ،

خدایا از تو مى خواهم به حق آنچه موجب عزت عرش تو گشته و به حق منتهاى رحمت از کتاب تو

وَاسْمِکَ الْأَعْظَمِ، وَکَلِمٰاتِکَ التّٰآمَّةِ الَّتى تَمَّتْ صِدْقاً وَعَدْلاً،

و اسم اعظمت و کلمات تامه ات (اسما حسنى یا کتابهاى منزله یا غیر آن) که از نظر راستى و عدالت به حد کمال رسیده

صَلِّ عَـلىٰ مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَیْتِهِ، وَافْعَلْ بى کَـذٰا وَکَـذٰا.

درود فرست بر محمّد وخاندانش و درباره من چنین و چنان کن.

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَفْتَتِحُ الْقَوْلَ بِحَمْدِکَ، وَاَنْطِقُ بِالثَّنٰآءِ عَلَیْکَ، وَاُمَجِّدُکَ وَلاٰ غٰایَةَ لِمَدْحِکَ،

خدایا من گفتارم را به ستایش تو آغاز کنم و به ثناى تو زبان مى گشایم و تو را به بزرگى یاد مى کنم و ستایشت پایان ندارد

وَاُثْنى عَلَیْکَ وَمَنْ یَبْلُغُ غٰایَةَ ثَنٰآئِکَ، وَاَمَدَ مَجْدِکَ، وَاَنّى لِخَلیقَتِکَ کُنْهُ مَعْرِفَةِ مَجْدِکَ،

و تو را ثناگویم ولى آن کس که به منتهاى ثناى تو و انتهاى مجد و عظمتت برسد کیست و کجا مخلوق تو مى توانند به کنه معرفت مجد تو برسند

وَاَىَّ زَمَنٍ لَمْ تَکُنْ مَمْدُوحاً بِفَضْلِکَ، مَوْصُوفاً بِمَجْدِکَ، عَوّٰاداً عَلَى الْمُذْنِبینَ [الْمُؤْمِنینَ] بِحِلْمِکَ،

و چه وقت بوده که تو به فضل خویش ستوده نبوده اى و به مجد و عظمت موصوف نگشته اى و با بردبارى خود بر گنهکاران پى درپى بازنگشته اى

تَخَلَّفَ سُکّٰانُ اَرْضِکَ عَنْ طٰاعَتِکَ، فَکُنْتَ عَلَیْهِمْ عَطُوفاً بِجُودِکَ، جَوٰاداً بِفَضْلِکَ، عَوّٰاداً بِکَرَمِکَ،

ساکنان زمینت از اطاعت تو سرباز زدند ولى تو بر آنها به بخشش و عطایت مهر ورزى و به فضل خویش بر آنها جود کنى و به کرمت پى در پى بر آنها باز گردى

یٰا لاٰ اِلهَ اِلّٰا اَنْتَ الْمَنّٰـانُ ذُوالْجَـلاٰلِ وَالْإِکْرٰامِ.

اى که نیست معبودى جز تو نعمت دهنده بسیار و صاحب جلالت و کرامت.