دعا یا زیارت ۱۵۹ زيارت نوّاب اربعه

اَشْهَدُ اَنَّکَ بٰابُ الْمَوْلىٰ، اَدَّیْتَ عَنْهُ وَاَدَّیْتَ اِلَیْهِ، مٰا خٰالَفْتَهُ وَلاٰ خٰالَفْتَ عَلَیْهِ،

گواهى مى دهم که تو به یقین درگاه ورود به مولا بودى، امانت او را (به مردم) و امانت (مردم را) به او رساندى، با او مخالفت نکردى و برخلاف او کارى انجام ندادى،

فَقُمْتَ خٰالِصاً وَانْصَرَفْتَ سٰابِقاً، جِئْتُکَ عٰارِفاً بِالْحَقِّ الَّذى اَنْتَ عَلَیْهِ، واَنَّکَ مٰا خُنْتَ فِى التَّاْدِیَةِ وَالسِّفٰارَةِ،

با اخلاص قیام نمودى و با سبقت (در اطاعت) بازگشتى، با آشنایى به حقّى که تو برآنى به درگاهت آمده ام، و تو به یقین در اداى امانت و نمایندگى خیانت ننمودى،

وَالسَّلاٰمُ عَلَیْکَ مِنْ بٰابٍ مٰا اَوْسَعَهَ، وَمِنْ سَفیرٍ مٰا آمَنَکَ، وَمِنْ ثِقَةٍ مٰا اَمْکَنَکَ،

و سلام بر تو باد که چه درگاه وسیع (براى رسیدن به امام)، و چه سفیر امین، و چه فرد مورد اطمینان ثابت قدمى بودى،

اَشْهَدُ اَنَّ اللهَ اخْتَصَّکَ بِنُورِهِ، حَتّىٰ عٰایَنْتَ الشَّخْصَ، فَاَدَّیْتَ عَنْهُ وَاَدَّیْتَ اِلَیْهِ.

گواهى مى دهم که خداوند به یقین تو را به نورش اختصاص داد، تا امام را به چشم خود دیدى، پس امانت او را (به مردم) و امانت (مردم را) به او رساندى.

جِئْتُکَ مُخْلِصاً بِتَوْحیدِ اللهِ، وَمُوٰالاٰةِ اَوْلِیٰآئِهِ، وَالْبَرٰآئَةِ مِنْ اَعْدٰآئِهِمْ، وَمِنَ الَّذینَ خٰالَفُوکَ یٰا حُجَّةَ الْمَوْلىٰ،

به درگاهت آمده ام با اخلاص به یگانگى خدا و پیروى از اولیائش و بیزارى از دشمنانش و از کسانى که با تو مخالفت کردند اى حجّت مولا،

وَبِکَ اِلَیْهِمْ تَوَجُّهى، وَبِهِمْ اِلىَ اللهِ تَوَسُّلى.

و به واسطه تو به آنان رو نموده و به وسیله آنان به خدا متوسّل مى شوم.