نهج‌البلاغه، با ترجمهٔ فارسی، جلد ۱، نامه‌ها، نامه ۷۹: به سرداران سپاه، هنگامي که به خلافت رسيد

وَمِن کتابٍ لَهُ عَليهِ السَّلامُ لَمّا اسْتُخْلِفَ، إلَى أُمَراءِ الْأَجْنادِ أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّمَا أَهْلَکَ مَنْ کَانَ قَبْلَکُمْ أَنَّهُمْ مَنَعُوا النَّاسَ الْحَقَّ فَاشْتَرَوْهُ، وَأَخَذُوهُمْ بِالْبَاطِلِ فَاقْتَدَوْهُ.

از نامه هاى امام (عليه السلام) به فرماندهان لشکر است، در آن هنگام که زمام خلافت را به دست گرفت اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، امت هايى که پيش از شما بودند تنها دو چيز مايه هلاکت و بدبختى آن ها شد: نخست اين که مردم را از حقشان بازداشتند، ازاين رو مردم ناچار شدند حق خود را (از طريق رشوه) به دست آورند و ديگر اين که مردم را به باطل سوق دادند و آنان نيز از آن پيروى کردند.